مهربان ِ من

                             کسی ست که همه چیز را دوست دارد

                             کسی ست که لبخند را بر لبانم می کارد

                             کسی ست که زیر سایه ی درختِ پیر

                                                                           برای ماه، لالایی می خواند

                             و کسی ست که با شادی هایم، شاد

                                                                           و با غم هایم، سنگ صبور

                          چشمانم راه می کشد

                                                             که از شعاع گرم خورشید باز آیی

                                                                                                             . . . .

                        امشب همه شب، خواب ِ تو کابوس ِ شبم بود

                              کابوس نه

                                           رویا نه

                                                     . . .

                                                           آن ذکر ِ شبم بود

                سلام مهربانم  !

               . . . هیچ گاه صدایم را نشنیدی و نگاهم را ندیدی

                                       بعد از مدّتها، تنها ماندنم

                                                            گمانم دلت برایم سوخت

               شاید چون اوّلین باریست که با جامه ی سفید مرا دیدی

                                    و دیدی که اینچنین آرام گرفته ام

                                                      و دیگر نگاهی و صدایی ندارم که . . .

               هزاران بار صداها و نگاه هایم را پس گرفتم، ولی باز هم نفهمیدی

                               به راستی چشمانت بسته و گوش هایت پر از سنگ بود

                       بلند شو، دستانت را بردار

                                              مبادا غبار تنهایی ام، بر دستانت بنشیند

                                                                و سرنوشتت را برای خودش رقم زند

                                                                             بردار و برو به امان خدا

               مهربانم !

               اینها را نگفتم که زلال اشک را در چشمانت ببینم

                               دیگر اشکی ندارم

                                                 گریه نکن

                                                        حلالت کرده ام

                                     بلند شو دستانت را بردار

                                              مبادا غبار تنهایی ام، بر دستانت بنشیند

               برای همیشه

                             خودم را به خاک

                                          و تو را به خدایی که اینچنین مهربان آفریدت، می سپارم

            نشانی ِ چشمان بی فروغت را از کدام رهگذر جویـا شوم ؟

                                                                                           کجــایــی ؟

            با دستان گرم و پر مهر تو

                                                           رازقی گل می دهد و می خندد

            غزلواره هایم از آن ِ تو

                                                              نشانت را بده

                   نه  !               

                            نه  !

            نگو که در زیر خروارها خاک آرمیده ای

                                                            نگو که آب می شوم

                                                                            نگو که لال می شوم

            نــگـو که دیگـر نشانی نمـی خواهـم